Dit werd weer eens bewezen toen ik in één magazine kon lezen dat de commissie Bakker het ontslagrecht politiek links liet liggen, om vervolgens een paar blz. in een ander artikel te lezen dat diezelfde commissie voorstellen deed om het ontslagrecht te hervormen op een radicalere manier dan Donner ooit had kunnen dromen.

Eén van beide is duidelijk niet waar. En laten we eerlijk wezen het is vragen om moeilijkheden, 152 pagina’s harde korst doornemen voordat de ‘deadline’ van de hoofdredacteur om is (oud nieuws is geen nieuws). Bovendien zijn grote rapporten vaak voor meerdere interpretaties vatbaar en is het maar net waar je de klemtoon legt.

Ook in het overleg binnen organisaties kom je dit soort zaken tegen. Een stuk bespreken tijdens een vergadering is nog geen garantie dat het goed behandeld word. Stukken komen vaak te laat (moest nog wat aan veranderen) en deelnemers aan het overleg lezen niet altijd alles (druk, druk, druk). Daarnaast zijn veel verhalen voor meerdere uitleg vatbaar, heeft niet iedereen het vermogen om lastige teksten te begrijpen en kleurt de achtergrond van de lezer welke indruk hij van de tekst overhoudt. Daarom is een aantal zaken van belang:

1. Zorg ervoor dat iedereen de stukken ruim van te voren heeft gekregen.
2. Vraag of iedereen de stukken heeft gelezen, geef feedback als dit niet het geval is.
3. Hou een rondje over wat iedereen uit het stuk heeft begrepen en bespreek interpretatie verschillen.
4. Kijk altijd naar de doelstelling, bronnen en achtergrond van het stuk.
5. Besluit gezamenlijk wat je met het stuk doet in het verdere traject.

Op deze manier ontstaat een beeld van het stuk en wordt voorkomen dat de inhoudelijke discussie ‘een valse start maakt’.

En dan de vraag wat deze ‘maatschappelijk geëngageerde’ columnist denkt van het rapport Bakker?? Ik ben de 152 blz. nu aan het uitdraaien en kom er na de zomer wel op terug!